Ostatnio jest mi coraz bardziej wstyd, jak sobie patrze na pasek placowy z firmy. Jest to ciut pardoksalne, bo z drugiej strony zawalilem semestr na studiach (znowu), dostalem drugie zawiasy za pewna, niezbyt madra demolke, wykonana Pijakiem (i z Pijakiem w zasadzie), co bezposrednio przelozylo sie na mniej wiecej 4 tysie kochanej gotowki, ktora musialem rozjebac w ciagu jednego dnia na rzeczy, ktorych nawet nie da sie dotknac (no moze oplata za powtarzanie semestru da sie dotknac za dwa lata w formie dyplomu magistra). Klne ordynarnie w poprzednim zdaniu, gdyz byla to moja gotowka, ciezko zarobiona i odlozona z zamiarm wyremontowania za nia lazienek w moim mieszkaniu.
Dlaczego jest mi wstyd jak patrze na ten pasek?
Wracalem kilka dni temu do domu przez Wola Park, gdyz chcialem nabyc sobie okulary przeciwsloneczne w H&M po tym jak kilka tygodni wczesniej jakis nacpany gosc nabyl je ode mnie w Blue Disco przeplacajac 4-krotnie, mimo, ze uswiadomilem go ile kosztuja w skad inad dosyc popularnym sklepie. Wychodzac juz z c.h. moja uwage przykluly zonkile, nie wiem czemu, ale zajebiscie lubie zonkile. Poniewaz, nie wiem czemu, nie bedziemy watku drazyc, natomiast postanowilem kupic 3 peczki (po 5 pln jeden) i z glupiutkim usmiechem zapytalem Pania, czy przy tej ilosci nie mam szansy na studnecka znizke, na co Pani stwierdzila, ze to nie jej towar, wiec nie. Jakby z nikad pojawil sie Pani malzonek i dziwnym trafem, doszlismy do tego, ze Pan , magister ekonomi po SGH, od kilku lat pracuje w ochronie albo na czarno, sprzedajac cos na ulicy, poniewaz mimo dyplomu magistra najlepszej warszawskiej uczelni ekonomicznej, wiek Pana jest przeszkoda w znalezieniu zatrudnieniia godnego wyksztalcenia, ba, jakiegokolwiek stalego zatrudnienia.
Nie chcialem wnikac, dlaczego tak jest faktycznie, czy moze dostal gdzies wilczy bilet, rzad PRL’u go gnebil, czy tez odworotnie, jako PRL’owski kacyk dzis nie moze znalezc miejsca dla siebie w wolnej gospodarce, czy moze jest po prostu zyciowa sierota i dlatego mu nie idzie. Nie o to chodzilo. Po prostu niesiony empatia (mam jej niestety sporo) niepotrzebnie wdalem sie w ta dyskusje, a ze popoludnie po pracy mialem w formie klasycznej – obiad, joint, Fl studio, a pozniej czekolada i telewizor, jakos wzielo mi sie na rozmyslanie – choc zawsze twierdzilem ze myslenie w nastukanym stanie niesie ze soba tylko i wylacznie bledna dedukcje, postanowilem sobie wnioski zapisac i skonfrontowac z ponownym przemysleniem na trzezwo.
Mam generalnie duzo szczescia w zyciu, takiego materialnie mierzonego. Na 18 urodziny dostalem od babci mieszkanie za 500 tysiecy zlotych, 60 metrow kwadratowych na bemowie (kiedys nalezalo do moich rodzicow, kiedys tam mieszkalem z nimi, ale nigdy nie spodziewalem sie ze bedzie tylko dla mnie), pod warunkiem rozpoczecia studiow, co i tak mialem zamiar zrobic, bez wahania. Od roku mam swietna prace, bo mimo ze mocno absorbujaca, to b. dobrze platna, tak szczerze mowiac to wrecz chyba za dobrze jak na poziom moiich faktycznych umiejetnosci itp. Nie wiem, czy spotkaliscie sie z tym, zbey ktos narzekal na to ze zarabia za duzo, mi chodzi o pewna sprawiedliwosc spoleczna. O fakt, ze majac 23 lata zarabiam dwa razy tyle co moi rodzice razem, dwie srednie krajowe, ktore, jeszcze w czasach call center, wydawaly mi sie niemozliwe do osiagniecia. Nie chce narzekac, ze przynajmniej materialna strona mojego zycia sie zaczyna ukladac i stabilizowac, ale chodzi mi o pewne poczucie, ktorego nawet nie potrafie sprecyzowac w sumie, bo to taka mieszanka wstydu, zalu, bezsilnosci. Wstydu, gdy po melanzu uswiadamiam sobie, ze puscilem tyle kasy w noc, ze nie jedna biedna rodzina przezyla by za to tydzien, zalu, ze nie moge im pomoc, bo ludzi na granicy ubostwa w polsce jest mnostwo, bezsilnosci ze mimo liberalnych pogladow i podejscia zyciowego, zgodnego z Apiusza Kladiusza przeswiadczeniem, gloszacym o tym, ze kazdy jest kowlem wlasnego losu, nie umiem sie znieczulic na tyle, by po prostu o tym nie myslec, przechodzic obok tego jak obok czegos normalnego.
Meczy mnie to, poniewaz pracujac w doradztwie, spotykam duzo ludzi z kierowniczych stanowisk, odpowiedzialnych za ksztaltowanie polityki firmy wlasciwie we wszystkich aspektach – od dzialan czuwajacych nad rentownoscia biznesu, przez jego spoleczna odpowiedzialnosc, az do polityki personalnej. Przeraza mnie czesto brak wyobrazni tych ludzi. Nie takiej biznesowej,a typowo ludzkiej, empatycznej wyobrazni, ktora przestawila sie na kase, gdy kasa pojawila sie w ilosci wiekszej. Psychologia pracy nawet nazwala to skurwysynstwo: rozdziela orientacje na ludzi i orientacje na fakty. Nalezy dodac, ze ta druga, jest dosc mocno pozadana wsrod menedzerow.

Dzis jestem juz bardziej biznesmanem niz raperem, zmienily mi sie troche proirytety, ale modle sie codziennie, zeby Bog nigdy nie pozwolil mi zapomniec, czego nauczyli mnie rodzice, ulica, szacunek, przyjaciele. Chociaz dwa ostatnie, w moim przypadku brzmia jak zlosliwy dowcip, bez tego, z czego wyroslem nigdy nie poradzilbym sobie w biznesie, w zyciu i nie wiedzialbym kim jestem. Ani jakich bledow nigdy wiecej nie popelnic.

bless

Mr.Bulb

Siema

To chyba będzie odcinek pełen użalania się nad sobą, ale musicie mi to wybaczyć.

Dziś usłyszałem od koleżanki i kolegi z biura, z którymi siedzę w pokoju, iż mój sposób wypowiadania się i ogólnie „to jak się noszę” jest  pretensjonalny.

Generalnie świat mi się zawalił.

1 listopada 2007 poprosiłem Młodego, Temka i Huga, z którymi nagrałem kilkanaście zajawkowych numerów, odbyłem kilkadziesiąt melanży i w mojej opini przyjaźniłem się przez kilka najfajniejszych lat życia, poprosiłem ich o szczerą rozmowę w męskim gronie. Potrzeba jej odbycia nie wzięła się z nikąd – po prostu przez okres od sylwestra do w.w. daty nie utrzymywaliśmy prawie żadnego kontaktu, sylwester 06/07 był przyczynkiem do tego ze nasze relacje uległy pogorszeniu – nie jest to miejsce na opowieść czemu (może między innymi dlatego, że chyba zesrałbym się ze wstydu, za część tych rzeczy, które się tam wydarzyły, gdybym opisał je tutaj) w dużym uproszczeniu można by ująć to tak, że alkohol i emocje zrobiły swoje, a kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień. Porposilem ich o tą rozmowę, bo pomyślałem sobie, że jako najbardziej butny, najbardziej hop do przodu i najbardziej autorytarny (chyba) w całej ekipie wychodząc z prośbą o nią, nawet, jeśli nie uda mi się uratować tego wszystkiego, co nas łączyło, to przynajmniej przeżyję coś w stylu duchowego katharsis – jestem tak skonstruowany psychicznie, że przyznawanie się do błędów idzie mi naprawdę ciężko, taki kop w dupę, którego sam sobie sprzedaję, powinien pozwolić mi spojrzeć trzeźwo i prawdziwie na świat, zamiast przez sferę własnych dziwnych imaginacji i urojeń.

Okazało się, że w zasadzie, nie ma czego ratować, bo wszystko jest ok., od momentu kiedy nie ma mnie. Dowiedziałem się, że od czasu, kiedy nasze drogi się rozeszły, chłopakom pracuje się nad wspólnym materiałem tak dobrze jak nigdy, odżyły (to już moja własna obserwacja) naprawdę bliskie ziomkowskie relacje, jakby cała maszyna ruszyła pełną parą po eliminacji zbędnego, trącego elementu. Eliminacja jest tu idealnym słowem, bo prosiłem o kolejną szansę na rehabilitację, o nazwanie po imieniu każdej wnerwiającej rzeczy i pomoc dla mnie w pracy nad sobą. 3 do 0, że nie wierzą, że to się może udać, że za dużo się już zdarzyło i pozostał tylko niesmak. Zawsze możemy się spotkać, ale w gruncie rzeczy, to chuj na Ciebie kładziemy, Żarówka.. Znamy się „na siema” .

Chcę od razu zastrzec – mieli pełne prawo tak pomyśleć, w zasadzie każdemu z nich, chociaż raz w życiu wypierdoliłem taki numer, za który można człowieka skreślić, a i opisana wyżej sytuacja sylwestrowa też nie stawia mnie w korzystnym świetle.

Nie mniej jednak, w.w. trójka, kojarzy i będzie kojarzyć mi się zawsze z tym najfajniejszym w moim życiu okresem, gdy wierzyłem, że mam świat na dłoni, robiłem muzykę, którą kocham jak nic innego na świecie i ta rozmowa, choć robiłem wszystko (i chyba skutecznie), żeby tego nie pokazać , odebrała mi kompletnie chęć do życia na spory kawałek czasu. Generalnie nienawidzę tej codzienności, powtarzalności, prozy życia, bo ona skutecznie odbiera mi jego sens. Nie widzę sensu w zapierdalaniu do końca życia i o jeden dzień dłużej, Młody to ujął perfekcyjnie w którymś kawałku, nawijając: „prędzej zdechnę niż wrócę do call center”. Ja wraz z czerwonym światłem od nich, po prostu zacząłem zdychać, powoli gnić od środka, straciłem ostatnią deskę, dzięki której moja łódź płynęła przez ocean życia, zamiast osiąść na mieliźnie codzienności, ba, straciłem szansę na to że ktokolwiek mnie z niej wyprowadzi z powrotem na pełny wiatr.

Jestem trochę niesprawiedliwy teraz, bo cały czas była przy tym wszystkim Di, która też dostała tak bardzo, że nie wiem czy gdyby ją zrobić moim oprawcą, a mnie jej ofiarą (czyli tak jak to wygląda na co dzień) to czy byłbym w stanie jeszcze kiedykolwiek na nią spojrzeć, ale facet potrzebuje chociaż jednego przyjaciela płci męskiej, choćby nie wiem jak bardzo kochającą miał kobietę, a ja mam chyba najbardziej na świecie.

Prawdopodobnie dzięki niej, nie jebnąłem sobie wtedy w łeb, choć i tak nigdy jej nie powiedziałem, jak bardzo pomogła mi po tym zdarzeniu, nawet wiążąc sobie sznur kilka dni przed sylwestrem, nie powiedziałem jej, że mimo, iż mamy multum pozycji, to tak naprawdę czuje się jakbyś nie mieli nic.

Wydawało mi się, jakiś czas po tej rozmowie, że potrafię sobie z tym wszystkim poradzić, chociaż nie mogę słuchać rapu, bo ilekroć go słyszę, jak filmy przelatują mi przez głowę „ wszystkie te akcje z przyjaciółmi przeżyte”. Może nawet nie tyle poradzić, co pracować nad sobą tak dużo i ciężko, żeby już nikt nie został przeze mnie skrzywdzony – trudna sprawa, bo tej pretensjonalności irytującej nikt nie umie nazwać konkretnie – tzn., jeśli pytam, czym się przejawia, to ludzie mówią o tonie, sposobie wypowiadania się, ale nie są w stanie przytoczyć konkretnej sytuacji. Generalnie postanowiłem coś z tym zrobić – dla Di i dla siebie.

Od tej rozmowy minęło mniej więcej pół roku. Byłem przekonany, że idę w dobrym kierunku, zastanawiałem się tylko, czemu w weekend mój telefon milczy, a jak już dzwoni, to dzwoni ktoś kasę pożyczyć. Pożyczam, mam to się dziele, nie mam to zamulam. Nawet się już przyzwyczaiłem do tego, że telefon nie dzwoni, tłumaczyłem to sobie starym przysłowiem: „nie od razu Kraków zbudowano”, w sensie, że to jest dopiero początek, ludzie musza mieć naturalną, niewymuszoną szansę przekonać się, że naprawdę pracuje nad sobą i nad tym, żeby potrafić utrzymywać normalną relację. Musze też zaznaczyć, że na codzień pracuje z fantastycznymi ludźmi – bardzo inteligentnymi, wykształconymi i obytymi w świecie, naprawdę powiedziałbym ekstraklasa osobowościowa, tak, więc od roku, bo tyle mniej więcej jestem w firmie, robię wszystko, żeby uczyć się od nich budowania i utrzymywania relacji. W sumie wstyd się przyznać, ale 95 % tego, co mówię, wypowiadam w myślach 3 razy zanim powiem głośno, bo nie chcę ich zrażać do siebie. I dziś jak to usłyszałem, to znów zwątpiłem w sens tego wszystkiego. Może po prostu niektórych cech nie da się zmienić w sobie, ale czy to oznacza, że jestem skazany na…samotność? Na sztuczne uśmiechy i wymuszone pytania typu „co tam?”, mimo, że nawet nie chcesz słuchać co tam?

Nie wiem czy to nie jest jakiś bełkot, ale nawet nie będę tego sprawdzał.

Najważniejsze teraz jest dla mnie to, że mogłem to napisać, wyrzucić z siebie.

 Blog to świetna rzecz, jeśli nie masz  komu czegoś wykrzyczeć, możesz to na nim napisać

   Właściwie, to musze się Wam przyznać, że założyłem tego bloga, bo wydaje mi się, że mam problemy z agresją albo ze zdrowiem psychicznym i liczę na to, że pisząc o tym tutaj, znajdę kogoś, kto mysli podobnie, albo racjonalnie argumentując uświadomi mi ogrom mojego schorzenia. Mam nadzieję na Waszą aktywność i ciekawą polemikę.

Nie wiem czy ktokolwiek na świecie, w wieku zbliżonym do mojego (a lat skończę 23 w listopadzie) patrzy na codzienne zdarzenia w sposób choć trochę podobny. Czasem mam wrażenie, że jestem zgredem z gębą małolata, albo odmrożonym hibernantem, z innego wieku - ale do sedna.

  Nie moge jednak do sedna, tak od razu, bo żeby wyjasnić Wam genezę moich rozterek, muszę ugryźć temat tak, abyście nie czuli jakobym się próbował wywyższać.  Spróbuje jak najkrócej i najkonkretniej.

  Nie jestem przykładem inteligenta raczej. Moi rodzice nie skończyli studiów (nawet nie zaczeli), o dziadkach i pozostałych przodkach nie wspomnę, bo tłukli krowy kijem gdzieś na mazurach, aż do momentu gdy na początku lat 50 XXieku ludność wiejska masowo zaczęła migrować do rozwijających się miast ( w moim przypadku do stolicy). Fakt, studiuję na UW, pracuje w konsultingu, próbuję komponować muzykę i robić zdjęcia, więc niby aktywności życiowe i hobbystyczne mam ocierające się o umysłowość i artyzm, acz do wartości które wpoili mi rodzice (szanuj ludzi, szanuj pracę, i takie tam standardy) dołączyły inne, których nauczyła mnie rzeczywistośc na osiedlu, rzeczywistość w pracy, ogólnie rzeczywistość.

 Mój szef lubi mówić “nie obrazajmy się na rzeczywistość”, a że uważam go za gościa, od którego naprawde można się wiele nauczyć, to fajnie bylo żyć w zgodzie z tym stwierdzeniem, jednak w moim odczuciu zmusza ono do pewnej bierności, godzenia się na coś bez walki. Ja tak nie umiem.

    Mam wrażenie, że 90 % ludzi którzy mnie otaczają to debile. Bezmyślni debile. Choć z drugiej strony, zawsze uruchamia mi się taka mania prześladowcza, wkręcam sobie (choć moze nie wkręcam sobie, a rozsyfrowuje ich poczynania), że oni doskonale zdją sobie sprawę ze swojej bezmyslności, tylko robia to ze względu na własną wygodę, korzyść lub posiadanie efektow tej bezmyślności głęboko w dupie. Tak głęboko, że ani nie wystaje, ani nie uwiera, bo gdyby tylko zaczęła, podniósł by się wielki rwetes. Dla przykładu: mieszkam na warszawskim Bemowie, w bloku jakich tam mnóstwo, wylanego z wielkiej płyty na początku lat 80 i kto mieszka w takim miejscu, wie, że słyszysz każde nawet mocniejsze tupnięcie sąsada z góry, lub spadającą pokrywkę sąsiadki przez scianę. Wiadomo, blok to nie domek jednorodzinny w lesie i hałas będzie. Tyle, że sąsiad z 6 piętra, który naprawia kolejne trupy samochodow (bo tego co on zwozi pod blok nie da się nazwać inaczej) nieprzerwanie od 10 lat, od 7 rano centralnie pod moim oknem i jednocześnie oknem sąsiadki która ma 4 miesięczne dziecko, potrafi wyprowadzić z równowagi. Szczególnie, że podobnie jak Adaś Miauczyński, bohater “Nic śmiesznego” i “Dnia Świra”, ja rownież nie podbijam karty w fabryce o 7 rano, tylko z racji na inteligencki zawód, wstaję do pracy o której mi się podoba i pracuje gdzie mi się podoba – w domu, parku, biurze,gdziekolwiek. Lata edukacji, wyrzeczenia, kurwa, wolno mi spać do 9 jesli mam na to ochotę. Nie trudno sobie jak sądze wyobrazić, jaki byłem zagotowany gdy dziś o 7:12 obudził mnie ryk trupa Ctroena, gazowanego przez tego debila pod oknem.  Otworzylem okno i zapytalem go, czy nie uważa że pomylil miejsce i godziny, na co on zapytał “a gdzie mam to robić”, przetykając to kurwami i japierdoleniami.

No to fakt, odległośc między blokami to jakieś 15 metrow, nie mam pomysłu gdzie miałby to robić, ale z drugiej strony, to czy jeśli ja nagle zechciałbym zostać rolnikiem, nie zmieniając miejsca zamieszkania i nawozić swoje plony gnojówką, to pernamenty, niesamowity odór męczący rownież w.w. imbecyla jest uzasadniony? Odpowiedź raczej oczywista, ale chcę zwrócić uwage na mentalnośc – on nie ma gdzie tego robic bo nikt za reke go nie wzial i nie pokazal mu gdzie, albo nie zafundował warsztatu. Bezrobotni są bezrobotni, bo nikt ich nie bierze za rączkę i nie prowadzi do pracy, fakt iż, wiekszość żródeł i autorytetów naukowych zauważa zjawisko niezdolności do pracy po pewnym czasie pozostawania w bezrobotności, pewien rodzaj bariery psychicznej, ale ten rodzaj mentalności zaczynam zauważać w każdym aspekcie życia – ostatnio kupowałem garnitur, problematyczna kwestia, bo jestem mocno szcupły i pokaźna część tego typu ubrań po prostu na mnie wisi. Udało mi się w końcu znaleźć dobry krój i fason w Peek & Clopenburg, na wieszaku Hugo Bossa, za prawie 3 000 pln. Zdecydowalem sie na niego z dwoch wzgledow: po pierwsze, to moje narzędzuie pracy, nie oszczędza się na inwestycjach mających przynieśc zyski, po drugie jak mawia Michał Leopolt – Kuropatwiński “chcesz zarobić milion dolarow, wyglądaj jak milion dolarow”.  Poprosiłem o odłożenie na 2 dni, zostawiłem wizytówkę, numer telefonu, wszystko co było potrzebne, kiedy wróciłem po niego, głupia cipa sprzedawczyni z zblazowaną miną powiedziała, że nie ma go, ale to nie jej wina.  Nie powiedziała przepraszam, przykro mi, cokolwiek. To nie ona go odkładała, więc wszystko jest ok…

Czuje, że zapętlam się przez emocje, ale właśnie te sytuacje, z pozoru tak błahe, a jednak wskazujące na ogólne zidiocenie, bezmyślność, oprocz tego ze frustrują mnie, to budzą też mój lęk i przerażenie. Boję się, że kiedyś, to chamstwo (bo dla mnie te przypadki z wyłączeniem bezrobotnych, to jest chamstwo  stanie się wartością wyżej cenioną od kultury i normalnych relacji międzyludzkich. Już powoli zauważam, że np. idąc na pocztę albo do państwowej przychodni (Bogu dzięk, że już nie muszę), największe szanse na załatwienie sprawy mam drąc mordę i zachowując się agresywnie. Nienawidzę tego robić.

No i nie wiem generalnie, czy to ja jestem chory, czy faktycznie jest coś na rzeczy. Będę wdzięczny za opinie.

pozdrawiam

Mr. Bulb